Wie mij al langer volgt, weet dat onze zoon Gerben op 28-jarige leeftijd is verongelukt tijdens zijn laatste backpackreis door Midden-Amerika.
Acht jaar geleden ontmoette Gerben tijdens deze reis door El Salvador een hond in een hostel. Die hond heette Ginger.
Vijf jaar later maakte Robin, zijn collega en vriend, diezelfde reis opnieuw. Dit keer samen met de programmamakers van Break Free, een documentaireserie waarin familie en vrienden een monument oprichten voor jongeren die in het buitenland zijn overleden.
(NPO-start seizoen 6 aflevering 1)
Tot ieders verbazing kwam Robin daar op straat dezelfde hond op straat tegen, die Gerben jaren eerder had ontmoet en helemaal gek op was. Ginger is ook te zien in de documentaire.
Al jaren wilden ik weer een hond. We weten uit ervaring hoeveel troost een hond kan bieden. Alleen liet ons werkende leven dat niet toe. Nu mijn man met pensioen is, ontstond eindelijk de ruimte om een pup een goede start te geven.
Tijdens een zoektocht op internet kwamen we al heel snel een zwerfhondje van vijf maanden oud tegen. Na enig onderzoek naar zijn afkomst en een kennismaking was de keus snel gemaakt.
Gerben is in januari geboren. De geschatte geboortedatum van de pup bleek rond Gerbens verjaardag te liggen. De pup had dezelfde warme kleur als Ginger uit het hostel, dezelfde krulstaart met een zwart puntje én dezelfde zachte, lieve uitstraling. En ondanks zijn vertederende uiterlijk was hij nog steeds niet geadopteerd.
Toeval? Dat zou kunnen.
Na al die jaren voelt het alsof deze Ginger op een bijzondere manier bij ons is gekomen. En dat voelt niet verdrietig, maar juist hoopvol. Hij is nu twee maanden bij ons en niet meer weg te denken.
Voor mij gaat rouw niet over het loslaten van iemand van wie je houdt. Rouw gaat over iemand op een andere manier vast kunnen houden.
Dat kan in rituelen zitten, in dagelijkse gewoonten of in iets heel onverwachts. Soms is het een voorwerp, een plek, een herinnering… of een hond.
Tijdens mijn coachwandelingen zoek ik samen met mensen die in rouw zijn naar manieren waarop zij hun dierbare op een andere manier kunnen vasthouden.
Steeds weer zie ik hoe mensen iets weten te vinden, om van die ongrijpbare leegte en het grote gemis iets tastbaars te maken. Het helpt om verder te kunnen en om de verbinding te blijven voelen met degene die je zo intens mist.
Heb jij iets waardoor je een dierbare op een andere manier dichtbij houdt?
