Ik houd mijn adem even in….

Ken je dat? Je zit in het theater voor een cabaretvoorstelling en je zit op de vierde rij, net té goed zichtbaar vanaf het toneel.
We genoten van cabaret-duo Grof Geschud in de DRU in Ulft. De voorstelling “KROOST” waarin het duo op het podium speelt met taal, muziek, humor en hebben het over ouderschap, familiesystemen en hoe je eigen geschiedenis doorwerkt in je opvoeding.

Dan komt er een vraag aan de zaal:
“Wie zijn er hier ouders”, mijn man heft zijn hand op.
“Die meneer daar” (mijn man).
“Vertel meneer, lukte het allemaal in een keer”?
Er volgt een komisch dialoog in een tempo waar de humor, pijnlijke waarheden en clichés je om de oren vliegen.

Eenmaal in beeld, blijf je in beeld. Dus regelmatig komt het duo terug bij mijn man. Mijn man ziet er de humor wel van in.

“Hoeveel kinderen hebben jullie”?
“Drie”, zegt mijn man.
“Drie zelfs, en wist u wat u allemaal moest doen bij de oudste”.

Het cabaret-duo worstelt in de voorstelling op een humoristisch wijze met allerlei onzekerheden over opvoeding.

En toen kwam dé vraag
“Wat is de naam van jullie oudste?”.
“Gerben” zegt mijn man luid en duidelijk.

Ik houd mijn adem even in op het moment dat de cabaretier zijn naam herhaalt in een zaal vol mensen die komen voor een avondje lachen.

Hoe oud is Gerben?
Mijn man reageert redelijk snel en zegt 36 jaar. Geen snelle rekensom, want we weten iedere dag hoe oud Gerben (28) zou zijn geweest als hij niet verongelukt was.

Langzaam bekruipt ons het nare gevoel dat er misschien een vraag gesteld gaat worden, waar het antwoord de waarheid geweld aan zou doen. We balanceren tussen; de sfeer van de avond bewaren, Gerben recht doen en onszelf beschermen.

Want stel dat de vraag gesteld wordt:
“Gaat het goed met Gerben?”  Wat zeg je dan?
“Nee hij is dood”?
Gelukkig kwam die vraag niet, want dat bommetje wil je niet droppen.

Wel komt de vraag; “Lijkt Gerben op jou”?
Het antwoord van ons is kort en helder.
“Jazeker!” en laten het daarbij.

Gerben leek als twee druppels water op zijn vader en had dezelfde humor en we weten zeker dat hij er smakelijk om gelachen zou hebben in welke situatie wij terecht gekomen waren. Vrienden die er die avond ook bij waren zeiden naderhand;
“Hij flikt het toch weer, Gerben was er toch weer even bij.

Niet als verdriet, niet als ongemak. Maar gewoon als onze oudste zoon.

Was deze situatie naar en vervelend voor ons?

“Nee zeker niet”. Wel heel bijzonder!
In een humoristische voorstelling over het doorgeven van leven, was Gerben ineens prominent op het podium aanwezig en was het fijn om weer even te voelen hoe trots we op onze oudste zijn.

Soms is het onderwerp “de dood” dichterbij dan je zou verwachten en wordt er gelachen in een theaterzaal, terwijl ergens op de stoelen iemand wordt herdacht, zonder dat iemand het doorheeft.”