Toen ik besloot om wandelcoach bij rouw en verlies te worden, twijfelde ik eerst.
Niet over óf wandelen helpt, dat wist ik uit eigen ervaring, maar wel of ik er goed aan zou doen. Wie zit daar nu op te wachten?
Juist daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te vertellen en stemde ik in met een interview voor de Margriet Wandelspecial.
Ik geloof dat het belangrijk is om verlies bespreekbaar te maken en dat wandelcoaching echt verschil kan maken in een rouwproces.
Ja, mijn eigen verlieservaringen spelen daarin een rol.
Ik ken de ontreddering, het wanhopige gevoel, het zoeken naar houvast, rust en antwoorden. Die vreemde leegte.
Maar daarnaast breng ik ook professionaliteit mee:
Een achtergrond in de hulpverlening, kennis over rouw en verlies én een gedegen opleiding tot wandelcoach.
Wat mij motiveert om dit werk te doen, is dat ik zie wat het mensen brengt.
Dat wanneer iemand vastloopt, er tijdens een coachwandeling weer wat lucht komt. Dat er ruimte ontstaat in het hoofd én in het lichaam. Dat een klein stapje vooruit weer mogelijk voelt.
Wandelen in de natuur helpt daarbij enorm, juist omdat wij zelf onderdeel zijn van die natuur. Rust, beweging, frisse lucht en letterlijk in beweging komen doen iets met ons zenuwstelsel en ons herstelvermogen. Dat is niets vaags, maar biologie en fysiologie.
Mensen vragen mij regelmatig of het niet zwaar is om zoveel bezig te zijn met rouw en verlies.
Het belast me niet, maar het raakt me wel. Juist daarom kies ik er bewust voor om niet te veel mensen tegelijk te begeleiden. Ik wil er écht kunnen zijn voor iemand — met aandacht, rust en betrokkenheid.
En wat het interview betreft:
ik hoop dat mijn verhaal herkenning, inspiratie en misschien zelfs wat troost kan bieden.
